respira!

Manifesto do Día Mundial da Poesía

Por Antón Reixa

 

NON ODIAS OS LUNS, ODIAS O CAPITALISMO
……

Hai luns nos que vai un frío intestinal

Vai frío para comezar un traballo manual

Vai frío para iniciar un traballo administrativo, comercial, de enxeñaría Dixital

Vai frío para seiturar a palabra poética nos luns que comezan 

Pero pode haber poesía emocional nos polígonos industriais que amais da poesía cubista de seren chamados polígonos

Poden acoller berros de spray como

Non odias os luns, odias o capitalismo

Hai corpos con fríos intestinais para comezarmos os luns que dán acougo frío á nugalla sentimental para preservarmos desexos luminosos construídos co brillo das disidencias incendiarias como lareiras de esperanzas calefactoras 

O cerebro faise pequeno mentres durmimos e o corazón tarda en quecer os luns nos que vai un frío intestinal 

Pero todo é frío

Paxaros flamencos inclinados 

Neveiras que se volven icebergs e os teus ollos de ollomol

E ollomois coma robalizas coitelas de afeitar e edredóns de plastilina coma cafeteiras anaorgásmicas coma laranxas dentro de laranxas coma esferas de bromuro coma beixos comestibles coma peregrinacións caminando de costas a cruceiros de bonecas “barbies” coma antílopes pedaleables coma gorilas inchables coma berros feitos de borrascas lunares coma terremotos previsibles coma dedos para meter en ollos que non ven pero senten

Ollo:

Avanza o batallón literario comandado por amazonas

Etnia de xente atea politeísta erguendo barricadas de 

PALABRAS-MEDICINA

NON ODIAS OS CALENDARIOS, ODIAS AS RELACIÓNS DE PRODUCIÓN 

que ignoran a intelixencia da tenrura

 

(21 de marzo de 2022)