Respirar xunt*s

O día 22 de marzo pechamos o Respira! Web e tamén o movememento en directo da conta en Facebook, dous instrumentos que concibimos como un desafío á lóxica do desconcerto. Porén, a páxina e mais a conta siguen abertas para reencontramos libremente na confluencia da poesía. Non hai planificación previa nin periodicidades fixas, pero mentres dure a emerxencia sanitaria polo coronavirus, alguenquerespira.gal estará aí, para tod*s.


 

Poesía de resistencia

“Aquí construín o meu imperio e isto deberías sabelo. Tatuei nas mans das niñas fillas os camiños que levan á auga. Non temos deuses. Témonos unhas ás outras”

[Lara Dopazo]


 

Poesía de resistencia

“Polas escouras
do buque, coceñemos a cantidade das súas viaxes,
polas escouras da nosa pel
cantas veces amamos”

[Cristina Peri Rossi]


 

Poesía de resistencia

“No voo cunha partícula
de pó podes recoñecer o acougo da montaña”

[María do Cebreiro]


 

Poesía de resistencia

“Como se aprende a mirar
se o íntimo inunda sempre
as acuosas cristaleiras do mundo?”

[Carlos Lema]


 

Poesía de resistencia

“Arrinca a frecha.
Se se desprende a ferida fecha”

[Ernest Hemingway]


 

Poesía de resistencia

“Incluso ao día seguinte
da tormenta
os pementos son vermellos”

[Matsuo Basho]


 

Poesía contra intolerancia

Manolo Maseda, Lupe Blanco, Josinho da Teixeira e Olalla da Prica ían manter o pasado día 18 na Casa do Taberneiro de Compostela, dentro do programa do Alguén que respira!, un encontro de regueifa. As limitación impostas polo combate ao coronavirus obrigaron a suspender o encontro  pero eles e elas amañáronse para articular desde o confinamento individual a celebración colectiva. O resultado é a aparición de un novo grupo de regueifeir*s, chamado Mencinheiros, e tres gravacións que tedes aquí e que tamén podedes escoitar en youtube.




 

Poesía de resistencia

“Quero ir convosco, quero ir convosco,
Ao mesmo tempo com vós todos
Pra toda a parte de onde fostes!”

[Fernando Pessoa]


 

Poesía de resistencia

DIS: “Vai vir a luz”. Non é a sua hora
pero ti descoñeces a imposibilidade:
pensas a luz”

[Antonio Gamoneda]


 

Poesía de resistencia

“Só as palabras que aguantan o incencio
non marchan”

[Ramón Blanco]


 

Cando unha peste arrebata
homes tras homes, non hai outra
que enterrar de presa os mortos
baixar a frente, e esperar
que pasen as correntes apestadas…
Que pasen…, que outras virán!

[Rosalía de Castro]


 

O Ar do texto

Pechamos o Respira! Web e tamén a súa actividade na conta de Facebook, dous instrumentos que concibimos como un desafío á lóxica do desconcerto. Porén, a páxina e mais a conta seguirán abertas para que nos reencontremos libremente na confluencia da poesía. Non haberá planificación previa nin periodicidades fixas, pero mentres dure a emerxencia sanitaria polo coronavirus, alguenquerespira.gal estará aí, para tod*s.

[Contribución de Miguel Azguime]


 

Versos e voces que se tocan. Peza sonora colectiva [8]

 

Cando todo obriga ao illamento, neste Respira! virtual [Poesia contra confinamento] propuxémosvos facer unha peza colectiva, que é a que fomos subindo á web estes días. Versos en voces para configurar un corpo sonoro que é memoria e é acción. Voces que se tocan cando apenas nada se pode tocar. O punto de partida foi o proxecto que Ana Romaní e Chus Silva prepararon para a performance Corpus Literarios do festival. E a proposta que lanzamos para a web era sinxela: facernos chegar un audio cun verso gravado, fose propio ou de outr*s, inéditos ou publicados, históricos ou víricos. Con eles, creamos oito pezas sonoras de voces que se tocan nun corpo que Respira!

Esta é a oitava da serie:


 

Porque a poesía tamén importa

 

Levamos catro dias convivindo nesta web para celebrar a poesía no escenario más difícil que se puidese imaxinar. E aínda así, logramos superar o silencio e o confinamento, as sospeitas e as figuras escorregadizas nas nos estamos a converter polo medo e a distancia. Durante cuatro días fixemos poesía contra o confinamento e o coronavirus. Construímos resistencia colectiva contra os muros e na nosa vontade está facer efectivo o combate ata que o combate conclúa. “A palabra busca regresar, romper o cerco”, escribiu Pilar Pallarés. Xuntos creamos o maior fondo de poesía sonora que existe nunha páxina en Galicia. Non é traballo dunha ou de dúas persoas, senón vontade comunal: directamente, en medio do confinamento para seguir respirando, axitámonos máis de duascentas voces.

Nunha situación excepcional na que estar perto semellaba unha provocación, chegamos máis perto do que era posible imaxinar. Perto para apoiarnos e acompañarnos. Cando a sociedade enteira se estremece na reclusión, estivemos tamén nos hospitais, nos centros de saúde, nos supermercados, nas gasolineiras, nas granxas, nas leiras, nos talleres, no apoio cidadán, nas oficinas, nas casas onde hoxe mais que nunca abrolla o medo a perder o traballo, porque a cultura tamén importa.

Construímos poesía para un tempo de emerxencia, pero tamén de resistencia. Construímos ámbitos colectivos porque, en medio do estrañamento do presente, seguimos a crer nos valores da democracia, da cultura e da convivencia. Apostamos por unha acción cultural que manteña intactos os principios da liberdade, porque a poesía tamén importa.